Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
'Beklemek,zamana inat sabretmek yangın yeri gibidir.Her yangından arta kalan bir avuç küldür sonunda.Ya şair göğsünde bir vebal gibi uyur sonsuz,ya da şair kaleminde hayat olur sil baştan'Duyumsatan şiiri ve sizi kutluyorum.Dostlukla.
tebrik ederim
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta