Bir dünya taşıyorum
Hep sen.....
Elleri ğözü
Dudağı sen
Çırpınışları ölümlerin
O dünyada
Ölüm yokmuş oralarda
Çekingen adımlarla sesiz ve ürkek
Bir gün uzaklardan bir giz gibi geldin
O büyülü şarkılarını söyleyerek
Gençliğimi geri getirdi ellerin
Sundun paha biçilmez güzelliğini
Devamını Oku
Bir gün uzaklardan bir giz gibi geldin
O büyülü şarkılarını söyleyerek
Gençliğimi geri getirdi ellerin
Sundun paha biçilmez güzelliğini




Ölüm! Adın 'kalleş' olsun!
Çünkü;
Ne bakıyor 'yaşına'....
Ne de 'yarım' kalmışına...
Ama... başka bir adı daha var... Ölümün... bende...
Karanlık!
O karanlık da... yüreğimi üşüten... hatta ve hatta donduran... ölümün aynası sanki...
Çaresizliklerimi... bir ömür... diz boyu yaşatan...
Ve... en kötüsü de ne biliyor musun... Sevgili Metin...
Sonunun... yalnızlık olması...
İşte o an... tek çare... tek sığınılacak liman... Rabbimiz kalıyor bize...
Hani derler ya... 'ham koruk, pekmez olmaz' diye...
İşte bu acılarla pişirip ham yüreklerimizi... yavaş yavaş kendini koyuyor yerine...
Ne güzel değil mi... ne de güzel anlatıyor kendini...
“Bilmedin mi, göklerin ve yerin hükümranlığı Allah’ındır.”
“O, dilediğine azap eder.”
“Dilediğini de bağışlar.”
“Allah, her şeye kadirdir.”
Rabbim her daim yanında... günün Gülşen olsun inşaAllah...
O güzel yüreğine... her daim...
Selam ve sevgilerimle...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta