Kalabalık caddelerin yalnızlığı dolaşır
Siyah ve derin bir mahşer uğultusunda, sessiz…
Kabz hâlindeki ruhum elbet ölmeye alışır
Toprağa düşen gözlerim şimdi daha bir hissiz
Günahlarımın hesabı görülüyor kafamda
Korku bulutları dağılmakta soğuk dünyamda
Beyaz, ipek gibi yağdı kar
Bir kız kardan hafif adımlarıyla yürüyüp geçti hayal içinde
Arkadaşlarımı düşündüm, sevgili şeyleri
Sanki her şey bizimle var ve bizimle olacak
Şarkılar çaldı odalarda
Bütün insanları sevmek gerektiğini düşündüm
Devamını Oku
Bir kız kardan hafif adımlarıyla yürüyüp geçti hayal içinde
Arkadaşlarımı düşündüm, sevgili şeyleri
Sanki her şey bizimle var ve bizimle olacak
Şarkılar çaldı odalarda
Bütün insanları sevmek gerektiğini düşündüm




"Ölüm o, geldi mi ne var korkacak, korkular biter,
Fikir açmaz beyinde kuyu, burgular biter"
Her canlının yanında taşıdığı bu çanta ağırdır da...
Bazen onu taşımaya güç yetmez.
Asıl felâket ölememektir.
Ölüm olmasa insanoğlu o'nu yeniden icat etmek ve uygulamaya koymak zorunda kalırdı...
Güzel şiiriniz için tebrik ederim.
Halit Korkmaz
Naçiz
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta