Ölümü aşamıyorum.
Gölgesinde yüzümü güneşe dönemiyorum.
Işığın değerini daha iyi anlıyorum,
Ama çabalamaya değecek bir dünya göremiyorum.
Ölüm bana güneşi gösterip, tutulmasına sebep oluyor.
Bazen özgürlüğe giden bir bilet,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta