İkimizde yalnızlığa aşık olmuştuk.
Aynı yatakta sırt sırta vermiş
sevgiden uzak iki bedeniz.
Şafak atmıyordu sabahlara
Gergin donuk kristalleşmiş taş yürekler,
Ölüler gibi yalnızdık sen ve ben.
Önümüze düşen sahipsiz gölgeler
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta