geçerken hayallerin kokardı bu sokak
sanki tarihte koleradan kat kat yığılmış bir sürü ceset taşır gibi sesizdi
gözlerini kapatan yerin yedi kat altındaki çığlıkları duyardı kulaklarında
ama sen geçerken akasya koakardı bu sokak
ve sokağın kalbini manolya küskünlüğü soldururdu
sen küskün oldukça kendine
acı cekenlerın acılarını cekerdi evler
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta