Maktülyüm üç anlık zamanların cinayet hikayelerinde,
Seyirci olmaktan öteye gidememiş gözlerin önünde,
Çıplak ayaklarım, soğuk kaldırım taşlarının buz tutmuş su birikintisine hapsolmuş.
Ve elerim hiç el/lerin sıcak dostluğunu duyumsamamış,
terk edilmiş faili meçhul aşkların, düşlerinde;
cansız bir bedenim şehrin caddelerinde,
ölüm heberim yazan gazeteler örtülmüş üzerime.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta