Bir şairin yaşayabileceği en susulası şeydir ayrılık.
Ucu bucağı gözükmeyen deniz misali.
Bindimi gemisine en ileriye gitmek ister, görünmeze.
Yeter ki uzaklaşsın ayrılık mahalinden.
Kendisini zanlı olarak görür, ayrılık suçunu işlemediği halde.
Cinayetlerini işler cinnetli gecelerinde.
Durmaksızın yazar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta