Açık pencereden içeriye karanlık doluyordu.
Karşıda dev gibi yükselen dağı, apartmanları yiyip yutmuştu çoktan.
Uzaktan motorlu araçların iniltiye benzer homurtusu
ölü kentte ağıt gibi yükseliyordu.
Yalnızlık...
hüzün...
oburca bir coşku özlemi.
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta