Olomoc’ta Pastane Dükkanı

Teşekkürler lütfen.
Buyrun lütfen.
Evet, lütfen.
Görüşmek üzere... Lütfen.
Böyle böyle geçiyordu
Olomoc’ta, sessiz karlı günler.

Benim paltom yoktu.
Üstelik kış ağır ve zorluydu.
Mesai bitince, ben ve ustam
bir masada toplanıyorduk.
O, gurbeti anlatıyordu bana,
bir de memleketi.
Ben boyuna seni düşünüyordum.

Bir gece, şafağa yakın
Ölürmüşüm gibi oldum.
Şehri dolaştım;
vitrinlerde sarı ışıklar,
köprü altında nehir donuyordu.
Üstelik çöpçüler de şehre iniyordu.
Kendimi tutmasam,
Midem gırtlağımdan çıkacaktı.
Hastanenin yolunu tuttum
Üstelik yalnızdım, pasaportsuz
Doktorlar, ilaçlar nafile
Ustam dedi bu aşk acısı kardeşim
Dermanı yoktur

sen yoktun
Boyuna seni arıyordum
ve biraz da
Yaşamın utancını taşıyordum.