Mazi hiç solmayan bir ağaç gibi
hatıralar yeşertir hep dallarını.
Bir an gelir;
yıllarca geriye gider insan
masumiyetine sarılır çocuk hallerinin.
Tomurcuk güller gibi
sinesine sarar eski dostlarını.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta