Ölmemek İçin Şiiri - Mehmet Cahit Kuzu

Sol göğsümde saplanıp kalmasın diye mavi mürekkep, bir takım şeyler yazdım kağıda.
Beni öldürmek isteyen acı ile yüzleşmesemde, sabaha dek seviştüm göz yaşımla.

Titreyen bilmem kaçıncı derin nefesimdi,
Göğsümde zıplayıp duran et parçası durmasın diye, yazdığım bilmem kaçıncı şiirdi.
Annemdi, ahbabımdı, kardeşimdi…
Ölmeyeyim diye ölüme hasret uyuduğum acaba kaçıncı geceydi?

Sen, boynuma geçirmediğim ilmek, bileklerimde gezdirmediğim neşter…
Sen ölmediğim kaçıncı gece ama vasiyetlerle doldurduğum kaçıncı defter?
Ben hiç okunmamış vasiyetlerin adamıydım sevgilim.
Sen dokunulmamış dağ çiçeğim…
Neden bisikleti olan çocuklar benden daha değerliymiş hissi?
Neden ben dünyanın en iyisi ama en kederlisi?
Ölmedim diye mi yaşamın bu derin ağrısı yoksa yalnız yaşıyorum diye mi bu kadar dünya telaşesi?
Oysa gelecektik, sevecektik, belki bir yudum çay, bir kaç küçük hatıra ve öylece göçüp gidecektik…
Hatta seni tanımasaydım belki; bir kaç arkadaşla bir pazar kahvaltısında, sanki çocuklar ölmüyormuş gibi gülecektik.

Sen gidince İbrahim’e ateş oldu sağımdaki melek.
Dört yanım denizlerle, kalbim mesnetsiz bir nefretle çevrildi.
Günaha girdim diyemem ama,
Sen gidince daha tatlı geldi ölmek.
Göğsümdeki piçle dövüştüm tabii o da benle.
Beni sabahlara dek ağlatan acıyla seviştim ama sen bunları da bilme.
Önce ellerim titredi sonra içim.
Allah’ta duydu hıçkırıklarımı park bahçe müdürlüğüne bağlı bekçi de.
Şarapta ucuzdu kalbimde.
İkisini de içtim.
İkisinden de geçtim.

Kalabalığa karşı ben güçlüyüm gülüşlerini savururken,
Yastığım sırılsıklam ve ben hiç güçlüyken,
Gece üçken, kek pişerken, aynalara küfrederken,
Seni severken, bileklerimi keserken…
Sevgilim…
Çocuklar ve bazı kediler ölürken,
Ben aynaya bakıp “Sen beceremezsin” dedim.
Hayattan kopmayı beceremedim ama,
Hayatımı becerdim.
Ve eğer tanımamış olsaydım seni şimdi,
Hatta yazmasaydım o kadar çok vasiyeti,
Bu lanet şehirde en güzel ben gülerdim.
(…)