Akşamüstü, selam ettim güneşe,
Öne baktı, kızararak ayrıldı,
Alınacak ne ettim ki, güneşe,
Karanlıkta, kaybolarak ayrıldı.
İnanın ki, art niyetim olmadı,
Hem eminim, beni hain bulmadı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




sağlıklı huzurlu dimdik uzun bir ömür diliyorum ellerinize sağlık çok güzeldi ...
tam puanla
Bedri bey....
Şimdi bütün bunlara anı yakalayıp yaşamakmı demeli yoksa..
Gönül yorgunluğunun hüznümü demeli....
Gönül yorgunluğu diyeceğim ammma ve lakin ay düşüncelerimi karıştırıyor...............saygıyla
Akşamdan geceye, geceden sabaha ve sabahtan akşama... Bütünlüğünü koruyarak bir yaşam bakışının şiirsel anlatısı. Beklentilerin ya da bakışın kimi zaman pespembe, kimi zaman simsiyah olduğu..
Çok anlamlı, çok güzel.Kutluyorum sayın Adaklı...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta