Gelsen olmaz mı

​bedenim sessizliğe teslim.
Sükûta erdi hanem, evim ocağım.
Tütmez oldu; gel gör sen, bir bak, olmaz mı?

​Hasta oldum, doktor istemedim.
Yollar kapalı, gelmek istedim, gelemedim.
Hayat bu sınavdır, giremedim.
Hoca şaştı, ben bende değilim.
Gelsen, olmaz mı?

​Kurduk öyle hevesle:
İki koltuk, bir gazete.
Çiçek, olmazsa olmaz, o baş köşede.
Tekrar gelsen, dursan, olmaz mı?

​Kanatlanır uçarız belki.
Bugün varız, yarın ebedi.
Ama bir adım senden uzak, eksik kalırım.
Bırak şu dünya hevesini;
Yağmur yağsa, biz ıslansak, olmaz mı?

​Şiir yazdım, sözden gayrı ölüm kokar.
Ne yana dönsem sanki uçurum, sanki intihar.
Yürüdüğüm her cadde, yaslandığım her duvar
Bana seni sorar.
Gelsen, olmaz mı?

​Kaldı geriye bilmem kaç gün, kaç gece.
İster oku, tekrar tekrar,
Tek tek hecele:
Seviyorum seni ulan.
gelsen olmazmı ?

​Yorulur elbet kapıdaki o paslı kilit,
Söner içimde sana beslediğim her ümit.
Dilersen katil ol, dilersen beni terk et git;
Bir veda borcunla, gelsen olmaz mı?

​Gölgeni bıraksan şu yıkık dökük sokağa,
Düşmesem sensiz o dipsiz, karanlık kuyuya
Bir ömür verdik biz, bu tütmeyen ocağa;
Küllerim soğumadan, gelsen olmaz mı?