Olmaz ki Gönül Şiiri - Muammer Yalçın

Kimi güle konar kimi pöslüğe
Her seven seveni almaz ki gönül
Kimi Bala banar kimi pisliğe
Herkesin isteği olmaz ki gönül

Bu gidişle sen beni mahfedersin
Bilmem ki ne zaman alırsın dersin
Bir gün şu âlemden sen de gidersin
Dünya hiç kimseye kalmaz ki gönül

Artık yeller gibi esip gürleme
Deli taylar gibi coşup parlama
Gülmenin zamanı geçti zorlama
Kader bu her yüze gülmez ki gönül

Muhannet köprüsü çetindir geçme
Bal diye sunsa da tasından içme
Her olur olmaza derdini açma
El senin derdini bilmez ki gönül

Olmaz olsun şu gurbetin yurduna
Çınar olsa dayanamaz kurduna
Gidenlerin bakıp durma ardına
Bir daha geriye dönmez ki gönül

Sayende yerildim ben hep taşlandım
Her defa yenildim yere tuşlandım
Çekemem kahrını artık yaşlandım
Bana bu yaptığın olmaz ki gönül

Gel gönül engin ol yüksekten uçma
Sel olsan da artık bendinden taşma
Olmayacak hayal ardından koşma
Her hayal düş gerçek olmaz ki gönül

MY