Kelimelerin hücum ettiği manalarda tasvirin,
Kafdağı’nın ardından kavis alıyor şefkatin,
Doyumsuz his seansında yüreğimde hisselerin,
Olmasaydın olmazdım, benim varlık sebebim...
Karın doyurma çabalarında toprağı işlerken,
Ben heveslerimi ektim sen buğdayları biçerken,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çok güzel bir şiir hocam. Elinize yüreğinize sağlık.
Var olma sebebinin elinden bir de benim için öp.
Yoğun duygularla işlenmiş dantelin çok güzel
olmuş yüreğine sağlık...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta