Ölen İnsanlık Şiiri - Çağdaş Gök

Dünya savaşlarını düşünüyorum.
Hiroşima’ya, Nagazaki’ye atılan atom bombasını düşünüyorum.
Nazi Almanyası’nın gaz odalarını, vahşice katledilen insanları düşünüyorum.
Üstün varlık olarak böbürlenen bu canlının, savaşlar eşliğinde
en ilkel, en cani bir ölüm makinesine nasıl dönüştüğünü düşünüyorum.
Düşünüyorum, düşünüyorum; düşündükçe büyüyor gözümde vahşiliğimiz.

Afrika’yı düşünüyorum.
Yeraltı ve yerüstü zenginliklerinden dolayı sömürülen halkları düşünüyorum.
Kanlı elması, çatışma altınını, köleleştirilen ve ten renginden dolayı aşağılanan insanları
düşünüyorum.
Açlıktan bedeni kemiğine yapışmış çocukları,
bir damla suya, bir kuru ekmeğe muhtaç insanları düşünüyorum.
Sıcak evimde, karnım tok bir şekilde düşünüyorum.
Düşünüyorum, düşünüyorum; düşündükçe küçülüyor gözümde insanlığımız.

Ege’yi, Akdeniz’i düşünüyorum.
Savaştan, açlıktan, zulümden kaçan, yurtlarını terk etmek zorunda kalmış insanları ve çocukları
düşünüyorum.
Denizin ortasında batan göçmen botlarını, kıyıya vuran insan cesetlerini,
ölen insanları ve insanlığımızı düşünüyorum.
Olup biten bunca şeye rağmen seyirci kalan sözde medeniyet timsallerini düşünüyorum.
Düşünüyorum, düşünüyorum; düşündükçe büyüyor gözümde ikiyüzlülüğümüz.

Ortadoğu’yu düşünüyorum.
Kadim uygarlıklar, antik şehirler, medeniyetin beşiği bu toprakların kan gölüne nasıl döndüğünü
düşünüyorum.
Kanlı pazarlıkları, siyah altını, din, mezhep ve çıkar savaşları içerisinde
yok olup giden uygarlığımızı düşünüyorum.
Düşünüyorum, düşünüyorum; düşündükçe yitiyor gözümde masumiyetimiz.

Avrupa’yı düşünüyorum.
Medeniyet, üstün uygarlık, ileri ve aydın toplum olmak vaadiyle böbürlenen Avrupa’yı
düşünüyorum.
“Medeniyet götürme” naraları eşliğinde gittikleri halklara yaşattıkları vahşeti düşünüyorum.
Sanayi Devrimi’ni, hammadde arayışını, sömürge kapma kavgalarını,
ekonomik ve siyasi çıkar anlaşmazlıkları içerisinde türlü işkence ve zulümle kahrolup giden gariban
halkları düşünüyorum.

Bitmek bilmeyen bu düşünceler içerisinde duyuyorum, görüyorum ve aklediyorum:
İnsanoğlunun güç ve servet uğruna yapmayacağı hiçbir kötülük olmadığını,
bu başımıza gelenlerin hep kendi yapıp ettiklerimiz olduğunu fark ediyorum...