Ölen İnsanlık Şiiri - Yunus Bayram

Yüreğim yanıyor her düşen gölgeye,
Sessizlik çığlıklarla dolu içimde;
Umutsuzluğun denizinde boğuluyor masumluk,
Her gözyaşı bir dünya kaybediyor,
Ve ben, insanlığın unutulmuş melodisinde,
Ağlıyorum hayalleri çalınmış çocuklar için.

Sabahın köründe bir sessizlik dolaşır sokakta,
Gözlerde kirpik kadar umut, avuçlarda keder;
Kırılmış çocuklar ağlıyor taşlı sokaklarda
Duyarsızlığın gölgesinde çürüyen umutlar,
Vicdansız eller toprağı kirletiyor.
Her ihmal bir bebeği öldürüyor.
Her göz yuman, insanlığın kalbini deliyor.
Yerde yatan bebekler, yarıda kalmış gülüşler,
Dünya böyle güzelleşmeyecek.

Savaş, soğuk bir gölge gibi düşüyor şehre,
Yerde yatan çocuklar, gülüşleri yarım
Anneler sessiz çığlıklarla sarıyor ellerini,
Feryat ediyor bir anne sesi geceleri yırtıyor.
Bebeğinin boş yatağına bakarken çığlık çığlığa,
“Beni duymuyormu bu zalim dünya ?!"
Gözyaşları toprağa düşüyor, yüreği yanıyor.
Ama dünya hâlâ bakıyor başka yöne, duymazdan geliyor.

Bir tek kurşun değil öldüren,
Bir tek bomba değil yakıp yıkan;
Duyarsız bakışlar, yitirilen sevgiler,
İnsanlığın yavaş yavaş çürüyen kalbi…

Bebekler ve annesini yitiren minicik yürekler…
Kendi rahatına gömülmüş dünya,
Acıyı unutmuş, insanlığı kaybetmiş.

Ve biz, hâlâ ellerimiz boş,
Savaşın çığlıklarını sadece rüzgârla dinliyoruz.
Kadınlar ağıt yakıyor, çocuklar toprağa karışıyor,
Ama bir şehir,kendi gölgesinde, sessizce ölüyor.
Dünya güzelleşmeyecek böyle…
Unutma, bir gün senin de başına gelebilir,
Masumiyetin, sevginin, umudun yerle bir olabilir.
O zaman anlayacaksın vicdansızlığın ağırlığını,
Belki de bu duyarsızlıkla, bu acımasızlıkla,
Kendi sonunu hazırlıyor insan.
Attığı her kurşun geri dönecek elbet bir gün,
Ve kendi vicdansızlığında boğulacak,
Dünya böyle güzelleşmeyecek.