Gönlüm yâd ellerde, aklım biçâre;
Bir adım önümü göremiyorum.
Bıraksam, her zerrem koşuyor yâre;
Tutsam, bu ben miyim? Bilemiyorum.
“İncecikten bir kar yağar” bahtımda…
Aşk-ı Elif kaldı sevdâ ahdımda.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta