Bir ara öldüm sandım, düştüm karanlığa,
Ne bir ses vardı orda, ne umut, ne merhem yaraya.
Göğsümde ağır bir yük, sanki taşlarla dolmuş,
Kalbim mi durdu bilmem, ruhum muydu yorulmuş?
Zaman durmuş gibiydi, dünya yabancı bana,
Gözlerim açık ama bakıyor boş bir ana.
Bir ışık aradım hep, bulamadım izini,
Sanki gece örmüştü kaderimin bezini.
Çok kurtulmak istedim , içimdeki çukurdan,
Ama her çıkış yolu, itti beni uçurumdan.
Bir rüzgâr esti sonra, saçlarımda serinlik,
Anladım ki yaşıyorum, ölüm değil bu eksiklik.
Belki bir rüya idi, belki de gerçek biraz,
Hayat dediğin şey de işte böyle bir avaz.
Bir ara öldüm sandım, ama yine buradayım,
Yarım kalan ne varsa, hâlâ onun arayışındayım.
Kayıt Tarihi : 3.11.2024 18:14:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!