Olduk olduğumuz kadar,
Haziran ortasında ki bir ağaçta herhangi bir yemiş kadar olduk,
Dalımızdan düştük belki,
Kimse bilmeden.
Umutlarımız
Yeniden tohuma kesilmek için düşer toprağa.
Sevdaya yüzbin kere tövbe edip
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta