Olduğu kadar yaşamaya devam ettiğim günlerden biri daha.
Evden çıkmadan, sigaram sönmeden yaşamaya devam ediyorum.
Şikayetçi değilim, bu durgunluk beni üzmüyor. Kahve yapmaya mutfağa doğru giderken odadan kafasını uzatan yalnızlıkla merhabalaşıyoruz.
Gülümsüyorum..
İnsanlardan çok daha gerçek bir şeye sahip olduğum için bir huzur kaplıyor içimi. Daha önce kimlere dokunduğu belli olmayan dudaklardan çıkacak olan yalanları duymamak güzel.
Ey insanoğlu! Diye seslendiğimde dönüp bakmayacak olan adamların, sokak çocuklarını öldüren kahkahalarını duymamakta öyle.
Evde anneleri camın önünde beklerken, sokaklarda kendilerini vitrin yapan kızları saymıyorum bile..
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta