Olduğu Kadar Şiiri - Elif Akçasarı

Olduğu kadar yaşamaya devam ettiğim günlerden biri daha.
Evden çıkmadan, sigaram sönmeden yaşamaya devam ediyorum.
Şikayetçi değilim, bu durgunluk beni üzmüyor. Kahve yapmaya mutfağa doğru giderken odadan kafasını uzatan yalnızlıkla merhabalaşıyoruz.
Gülümsüyorum..
İnsanlardan çok daha gerçek bir şeye sahip olduğum için bir huzur kaplıyor içimi. Daha önce kimlere dokunduğu belli olmayan dudaklardan çıkacak olan yalanları duymamak güzel.
Ey insanoğlu! Diye seslendiğimde dönüp bakmayacak olan adamların, sokak çocuklarını öldüren kahkahalarını duymamakta öyle.
Evde anneleri camın önünde beklerken, sokaklarda kendilerini vitrin yapan kızları saymıyorum bile..
Bunları düşündükçe daha fazla kilitliyorum evimin kapılarını.
Bana huzur veren kırmızı bir odam var benim. İnsan yüzü görmek istediğimde dönüp bakabileceğim resimlerim. Sessizlikten sıkıldığımda dinlediğim müziklerim var..
Birde daha önce bahsettiğim gibi yanıma gelip yalnızlığımı paylaşan bir adam.
Kapıdan öyle bir giriyor ki, tüm evi saran yalnızlık bir anda çekiliveriyor en kuytuya. Aslında onunla da pek fazla konuşmuyoruz.
Ben anlatıyorum genelde bir şeyler, canı isterse cevap veriyor.
Sıkıntı değil, zaten çok fazla konuşsaydık garip olurdu.
Ama bazen öyle bir susuyor ki.. Şimdiye kadar hiçbir sessizlik bu denli kulaklarımı parçalamamıştı.
İşte o anlarda kendimi sallandırmak istiyorum göz bebeklerinden aşağıya.
Fakat kirpiklerine kıyamıyorum..
O kadar muazzam, o kadar öpülesi ki..
Bir ağlamak alıyor beni, başkalarının dokunacağını düşündükçe.
Siktir et diyorum sonra, masalın sonu belli.
Yaşayacağım her şey kar kalacak yanıma, bu yüzden yaşamaya başlıyorum baştan aşağı seni.
Öyle zor, öyle yavaş..
Kendimi ifade etmekte güçlük çekmişimdir her zaman.
İçimde uzuvlarım yanarken, dudaklarımdan ufak bir kıvılcım çıkar sadece.
Bazende vazgeçerim her şeyden.
Tanrıyı avuçlarımdan salar gibi yeryüzüne, kirpiklerini ateşe verircesine.
İçimde sessiz bir kıyamet kopar elbette..
Sen yatıp uyuduğun kadınları ensende ki dövmeyle baş başa bırakırken, ben yine bu evde yine aynı sabahlara uyanacağım.
İşte bu yüzden kaybedecek hiçbir şeyim yok..