Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
tebrikler.... mükemmel bir şaheser okudum
Sevgili abiciğim Sesiyle,sazıyla muhteşemdi yakın tarihimizi böyle bir yürekten okumanın acı hazzını yaşadım her mısraya yürek katarak alkışlıyorum gönül dolusu selam sevgi ve saygılarımla
ŞAHSINIZDA, KATILIMCI ARKADAŞLARLA BİRLİKTE HEPİNİZİN EMEĞİNE SAYGIYLA
FATMA HATUN ESEN
Olanlar olmuş kardeşim.. Olanlar olmuş...
Gerçeği görmeyerek, hülyalarda havalarda gezmenin sonucu, olanlar oluyor zaten..
Ve yarın her insan için,,,
Hoca nasıl bilirsin diye soracak...
Arkasındakiler tanımadıkları halde iyi biliriz diyecekler..
Ama her şeyi bilenin hesabına varınca olanlar olacak...
Hem de tam olacak...
Başarılı çalışmanızı kutlarım.
Mutlak ilim gerekirken,
Gavurlar ayda yürürken,
Biz de zaman öldürürken,
Üstümüze gülen olmuş.
Emir verdiği zatları,
Yakasındaki bitleri,
Sahip olduğu itleri,
Paçamıza salan olmuş.
Bizle gönül eğleyip de,
Oğul, uşak sağlayıp da,
Ardımızdan ağlayıp da,
Saçlarını yolan olmuş.
Ne emekler vermiş idik,
İpliğini germiş idik,
Nakış-nakış örmüş idik,
O kilimler, palan olmuş.
Yüreğinze sağlık Hoacam gereken yerlere gereken mesajlar gitmiştir diye umarak sizi kutluyorum ..
Ülkemim değerleri varlığımız bölünmez bütünlüğümüz
tehlikededir..
tüm değerlerimizin gidişini hemde çalanı çıpranı yapanı edeni toprağmıza dinamit koyanı da bildiğimiz halde ..
susuşlarımıza veremediğim anlam da gizli sanırım kurtuluşumuz da
bizler sustukça daha neleri kaybedeceğiz bakalım her gün haberler de görüyoruz zaen yani maddi manevi bir yıkma peşinde yıldırma peşinde olan aymazlara şe.. z onursuzlara...susmakla esir oluyoruz . sessiz kalmakla
bu vatan kurtarılamaz ya da icraat yapılmazsa ..
demğkrasi ise işte fırsat sesin çıksın sesin en azından sesin çıksın ki burda olduğunu bilsinler ..
desem de maalesef önce uykuda idik şimdi narkoz etkisindeyiz .. birlikten kuvvet doğar ..
tek tük seslerin ülkesi olduk aynı coşku aynı yürek sesimizle bir versek ayarı bir Allahın kolu hiç bişeyimize dokunamz da ne biliyim işlerine mi öyle geliyor ..
yani anlamıyorum ben ..
şehit haberleri veririken diğer tarafların eğlence programları yapmasını hatta a habere bak deyip hombidi gırtlak tıkınanları gördü bu gözler..
orda ana acı feyradına yürek ağıdında bile vatansağolsun derken ..
bu şe.. zler için mi sağolsun diye ölüme gidiyor benim askerim demekten kendimi alamıyorum ..
ne onur ne şeref ne erdem ne sevgi kalmış bizde sevgi sadece birine duyulan sevgi aşk meşk diye alınır ülkem sevgisi bayrak sevgisi herşeyden üstün herşeyden daha kutsal değil mi diye düşünüyorum ..
Yüreğiniz dert olmasın Hocam devamını diliyorum katılımcı şairlerimizin de yüreklerine sağlık ..
Kutlarım sizi duyarlı yüreğinizi ve keskin kaleminizi saygılarımla
mükemmel....kaleminiz daim olsun üstadım...saygılarımla..
Maşallahınız var hocam,
Baştan sona derin anlamlar taşıyan Mükemmel bir eser okuttunuz.
kaleminiz hiç usmasın.
saygı ve selamlarımı bırakıyorum sayfanıza
Çok çok güzel kutluyorum yürekten kelime bulamadım söyleyecek. Başarılarınız daim olsun. Teşekkürler
Vatan toprağı satımış
Pişmiş aşa su katılmış
Düşmana kucak açılmış
Dört bir yandan talan olmuş.
Hasan Korkut beyefendi yorumu aşmış bir şiir
yüreğinize sağlık harika sözler tamda bizi anlayıyor
Tebrikler Tam puan Zerrin TAYFUR
Bu şiir ile ilgili 86 tane yorum bulunmakta