Sonsuzluğa uzanan bir yolculukta,
Büyür yalnızlık yürüdükçe her adımda.
Ruhtan bir parça kopar, her bir veda da...
Değil hiç bir şeye, olan yazan kaleme oldu...
Umutlar solarken, yıldızlar kayar,
Sözler düğümlenir, boğazda kalır.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta