Bir sabah rüzgarı, hafifçe dokunur tenime,
Gözlerin, denizler kadar derin,
Bir güneş ışığı gibi sarmalar karanlıkları,
Kumsalda ayak izlerimiz, geçmişin mührü.
Okyanus, yürekten düşen gözyaşlarıyla dolu,
Her dalga, senin gülüşünün yankısı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta