Adresi yok gönderdiğim mektupların
Postacı, sen okur musun?
Hani bir zamanlar masumiyet vardı ya her yerde
Söylesene
Hala oralarda mı, ahlat ağacının dibine uzanıp gerçekleşmeyecek hayaller kuran masum köy çocukları?
Patik örüyorlar mı torunlarına, sokakların kapı önlerinde, yazmalarının tepesine sakız yapıştıran nineler?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta