Okunmamış Bir Mektup 6 Şubat

Annem sabah kahvaltısına katmer yapayım dedi.
“Oğlum, seversin.”
İyi olur anam, dedim.
Yarın ailecek kahvaltı ederiz.
Baban da izinli, sonra biraz dolaşırız.
Oradan pazara uğrarız, eksikler var.
“Olur anam, o zaman beni sabah biraz erken uyandır.”
“Yok oğlum,” dedi, “acelemiz yok. Biraz geç uyansan da olur.”
Tamam anne.
Saat kaçtı bilmiyorum.
Yer gök sarsıldı.
Dünya, sert bir kayaya defalarca çarpıyormuş gibiydi.
İçinde yaşadığımız ev, dile gelmişti sanki.
Her yer çatırdıyordu.
Odadan çıkmak istedim, çıkamadım.
Annemin sesi yan odadan geldi.
Babam “korkmayın” diyordu.
Sonra…
Sadece saniyeler içinde
bir enkazın altındaydık.
Zifiri karanlık.
Ses yok.
Zaman yok.
Göğsümde dayanılmaz bir ağrı vardı.
Annem…
Babam…
Bağırmak istedim, sesim çıkmadı.
Daracık bir boşlukta,
kesik kesik nefes alıyordum.
Ağladım.
Sessizce.
Ne kadar zaman geçti bilmiyorum.
Belki saatler, belki günler.
Bir yerden sonra insan yaşamayı değil,
bitmesini istiyor.
Derken bir ışık.
Bir el feneri.
Bir el daha…
Zar zor uzandım.
Çekip aldılar beni.
“Hoş geldin kardeşim,” dedi biri.
Sarılmak istedi.
Ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.
“Annem…” dedim.
“Pazara gidecekti.”
“Babam nerede?”
Karşımdaki adam sustu.
Sadece o değil,
sanki kâinat da sustu.
Bizi o enkazların altında
kim unuttu?
Oysa sabah pazara gidecektik.
Annem file hazırlamıştı.
Babam, ev sahibi kiraya yüzde yüz zam yaptı diye
gece uyuyamamıştı.
Daha bir gün önce,
“Ödeyemiyorsanız çıkın,” diye fırça yemiştik.
Bak hacı amca,
dün senin oğlunla
aynı ateşin başında ısındık.
Gözyaşlarımız da,
acımız da
birbirinin aynısıydı.
Neyse…
nerede kalmıştık?
Üç yıl geçti.
Yıkımın, yağmanın, yalanın ardından
geriye kalan şey
malımız değil,
geçmişimizdi.
Mal mülk sizin olsun.
Bana geçmişimi verin.
Hayatım hâlâ
o enkazların altında.
Sahip çıkın bize.
Alın bağrınıza.
Korkmayın.
Sesinizi yükseltin.
Ayıp bu.
Gerçekten ayıp.
Bakın…
binlerce çocuk hâlâ kayıp.
Ben hâlâ
o enkazların altındayım.
Nefes alamıyorum.
Bir enkazın son satırları.