Öksüz Kalan İstanbul Şiiri - Ali Rıza Seçik

gün battığında,
bulutlar kızıla çaldığında
eve ekmek parası götürecekti,
ama yapıştı o gün
kara bir el ensesine,
üniformalı,
zebellah,
zebani...
bu dünyada
görmek isteyeceği son kişi yani.

zorla,
çekiştire çekiştire,
aldı elinden su güğümünü.
kurbanlık koyun misali
yatırdı yere.
oluk oluk boşaldı suyu
can çekişen güğümün.

su değil kan sanki,
güğüm değil kendi sanki.
sonra bastı tekmeyi,
kaldırıp fırlattı
haliçle boğazın birleştiği yere.

boğazlanan güğüm!
hıçkırıkları arasında çocuğun
boyladı dibini denizin.

öksüz kaldı o gün
galata köprüsü,
karaköy,
eminönü.

öksüz kaldı
meyve sebze hali,
halde çalışan hamallar.

öksüz kaldı
çıngırakları sucuların
ve martıların
ve elbette
sesleri vapurların.