O oksijenimdi ,azotsuz saf oksijen im benim. o saf ve duru halini son kez içime çektim. yanmadik hucrem kalmadı. o hücreler ki ayda bile yaşıyan hücreler saf bı oksijenden böylesine etkilendi. bidaha hiç oksijen almiyacakcasina ruhsuzlastilar ve alamadilarda o oksijen çaresizce ayrılıp gidecekti ve dur dediğimde bile durmuyacakti .güneşin içindeki gaz parçacıkları gibi hiç durmadan yakıp gidecekti. o oksijen ki helyumsuz bir işe yaramiyacak ve etrafı bukadar çok aydinlatamiyacakti.
Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular
Devamını Oku
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta