Ök’süz hane bir daha olmaz aile
Kalan da yaşıyor sanılıyor, nafile!
Bir aileden babayı çıkarırsanız, bütün yük annenin omuzlarına kalacaktır. Varın üzerine var eklenecektir yani. Ama şayet anneyi eksiltirseniz, bir daha eski düzen kötü de olsa onu ebedi billah göremezsiniz. Öyle bir sessizleşir ki geriye kalan ne varsa, ses bile sükût eder. Bir tesbih misali; imame annedir o yoksa artık bir şeyi ayırt edemezsiniz. Kopar gider. Geriye her biri bir yere savrulmuş, kaybolup giden boncuktan başka bir şey kalmaz…
aşkımız bir gün uçup giderse aramızdan sevgilim
sırt çantalı bir duman gibibir melekle çarpışan kelebeğin kanadından dökülen toz
bir çağlayanda sürüklenen bir dal parçası gibi
istemediğimiz yerlere giderse aşkımız sevgilim yalnızca kanatlarına güven
kendi yarattığımız boşluğun ucunda sıkı sıkı tuttuğumuz bir kapı koludur yaşam
ve aşk, en derin kuyumuza düşen keman yürüdüğümüz yollar daralırken
Devamını Oku
sırt çantalı bir duman gibibir melekle çarpışan kelebeğin kanadından dökülen toz
bir çağlayanda sürüklenen bir dal parçası gibi
istemediğimiz yerlere giderse aşkımız sevgilim yalnızca kanatlarına güven
kendi yarattığımız boşluğun ucunda sıkı sıkı tuttuğumuz bir kapı koludur yaşam
ve aşk, en derin kuyumuza düşen keman yürüdüğümüz yollar daralırken




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta