Öğütülen Sevda Şiiri - Fikret Adımol

Yaşadım yokluğunda,
nefes aldım,
acıktım.
Önceleri çok ağladım
ama bir şekilde
katlandım.

Tutundum zamana,
bıraktım akışına,
terledim parasıyla,
ele güne
karıştım.

Yaşadım yalnızlığımla,
ağırladım kendimi,
unutmadım unutmasına
ama sanırım
kazandım.

Kaç kişiydiniz mazide,
kimi sevdim,
kimleri unuttum?
Sevmek alışmak bir yerde
ama ben düzenin dışına
çıktım.

Ah gönlümdeki sevgi çöplüğü,
kimleri gömdü, kimleri öğüttü?
Kimler geri döndü, yeniden öldü,
gerçek aşk sanki sadece bir öğüttü...