Oğul Şiiri - Fatma Soylu

Kapanmaz içimde açtığın yara
‎Sinemi dağlayan közdür be oğul .
‎Gülüşün gömüldü bir avuç kara
‎Savrulan ömrümüz tozdur be oğul...
‎
‎Dalında açmadan solan gülümdün
‎Gözümün yaşında gizli gölümdün,
‎Vadesiz, hesapsız gelen ölümdün
‎Sana her bir ağıt azdır be oğul.

‎Şu Yalan dünyanın tadından geçtim
‎Ecelin elinden acıyı içtim
‎Sana kefeni ellerimle biçtim
‎Sensiz her bir yanım, buzdur be oğul.

‎Zalim felek bizi uykuda vurdu
‎Kaderin elime bir kefen verdi
‎Bu acı anneni yerlere serdi
‎yolun sonu bize tezdir be oğul.
‎
‎Semada süzülen cennet kuşusun,
‎Kurumuş ruhumun pınar başısın
‎Miniciktin,şimdi mezar taşısın
‎Dünya artık bana güzdür be oğul ..

‎Kundağın boş kaldı beşiğin yetim
‎Sanki kemiğimden ayrıldı etim
‎Daha şahlanmadan vuruldu atım
‎Hasretin yarama tuzdur be oğul ...
‎
‎Bahtımı kararttın ufkumu kestin
‎Ecel rüzgarıydın zamansız estin
‎Daha filizdin sen ne idi kastın?
‎Vuslatı toprağa kazdır be oğul
‎
‎Duvarda asılı gülüşün kaldı
‎Bütün hayallerim meçhule daldı
‎Sekiz ay sonunda felek mi çaldı
‎Sırat’ta şefaat, yüzdür be oğul.
‎
‎