Öğretmenin Günlüğü... Şiiri - Filiz Baskın

Ben köy öğretmeniyim
tozlu yollardan yürüyorum.
Paçaları toprak kokan
Üstü başı ütü tutmaz çocuklar seviyorum.
İlk zamanlar alışmak zor geliyordu buralara
Yalnız çaresiz bir başına kalınca
anlıyor insan anacığının sözlerini..
Ayağını üşütme, ayazda kalma, çoraplarını giy
diyordu anacım bana.
Ben şimdi aynısını öğrencilerime söylüyorum.
gün ağarmaya yüz tutuyor uyandığımda
Kahvaltı yapmadan, çay ile şekeri harmanlamadan
Koşuyorum çocuklarıma...
Kış günleri zor oluyor burada.
Kar inadına yağıp duruyor, ayaz ellerimi kesiyor.
Sobayı yakıp sınıfımı ısıtırken dünyada benimle ısınıyor.
Çocuklarım geliyor sıcacık sınıfıma.
Hepsi birden günaydın diye bağırıyor ya
İşte o zaman içime güneşler doğuyor..
Minnacık boylarını seviyorum.
Mavi önlüklerinde.
Çoğunun ki emanet duruyor üzerinde gülümsüyorum.. :)
Sonra içim cız ediyor seneyede giyecekler diyorum.
Yüreğim daralıyor.
Burada kimse lükse kaçmıyor.
Kalem açacağından korkuyor çoğu,
Kelamlerin ucları bittiği zaman biliyorlar ki açılacak
Ve tükenecek...
Kimse yenisini alırım yaa boşver demiyor.
Minnacık olana kadar kullanıyorlar kalemlerini.
Kimse fazla para harcamıyor.
Bazen veli'lerden isterken utanıyorum.
Geçim zor insanlar yoksul amaa insanlar insan...
Kalem defter kitap alıyorum çoğuna
Maaşım kendime kalmıyor bazen.
Olsun! Çocuklarım okuyor ya o bana yeter.
En çok hasanı, hüseyini, yok ayşeyi, sultanı,
Yok yok ali'yi mehmeti, hayır hayır özgür'ü, özlemi
Seviyorum...
Hepsini seviyorum aslında...
En çoğum hepsi oluyor, hepsinde ayrı ayrı kendimi buluyorum.
Kiminin burnu akıyor,kiminin yüzü kızarıyor,
Kiminin dudakları çatlıyor, kiminin düğmesi kopuyor.
Ben onları öyle bir kucaklıyorum ki
Hepsi birden benim canım oluyor.
Kırçiçeklerimsiniz diyorum, miniklerimsiniz diyorum.
Hepsinde bir gülümseme oluyor.
Okumayı öğretiyorum onlara,
İnsanlığı, insanca yaşamayı ve mücadeleyi, başarıyı aşılıyorum.
Atatürk'ü öğretiyorum onlara.
Sevmekten korkmamayı ve bayrağını milletini
Korumayı öğretiyorum.
Elleri titreyerek yazıyor, kekeleyip heceleyerek okuyor çoğu.
Yokluktan güvenlerini yitiren çocuklara
güven aşılıyorum.
Ben bir köy öğretmeniyim.
Burada günler telaşla değil ama yoklukla geçiyor.
Günlüğümden sesleniyorum dünyaya,
Ve bütün öğretmenlerin günlüğü gibi aslında.
Yüreğimde sızlıyor şimdi.
Gelecek nesiller büyütüyorum.
Avuç içi kadar yüreğimde kocaman bir dünya bırakıyorum.