Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Kardeşim, Öğretmenim benim........
Ah! İnsan bir kez öğretmen olur... İlk adımını 'çocuk çığlıklarının arasında atar' bir bahçeye... Sonra açar sınıfın kapısını, öyle bir koku hisseder ki...'Biraz terdir', biraz bebek kokusu... Biraz 'çiçek', biraz 'mazot...'
Ötesi 'kitap, defter' kokusudur... O kokuyu alır... Çocukları tanır... Okşar birkaç başı... Çakmak çakmak sevgi saçan gözlerle karşılaşır... Mevsim hangisi olursa olsun içi öyle bir ısınır ki, bir daha üşümez o sınıfta, okulda...
Ve artık 'Öğretmendir' adı... Hiç değişmeyecektir... Ölene kadar hep öğretmen kalacaktır...
Ne mutlu bize... Başka hangi meslek bir ömre bedeldir?
Bütün kalbimle kutluyorum İrfan Bey, Değerli Meslektaşım... Yeni eğitim/öğretim yılımız güzellikler getirsin ülkemize, dilerim...
İçten saygılarımla Öğretmenim...
Aydın bütün öğretmenlerimize gelsin bu şiir. Emekleri yeşeren eğitim gönüllülerini ve siz değerli öğretmenimi selamlıyorum.. Kutluyorum değerli kaleminizi.Saygılar.
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta