Okumayı yazmayı,
Elde kalem tutmayı,
Büyüklerimi saymayı,
Sen öğrettin Öğretmenim!
Düşeni kaldırmayı,
Her zaman dürüst olmayı,
Yıllar bir gözyaşı olup da kaymış
Nurlu ihtiyarın yanaklarında.
Yapraktan saçını yerlere yaymış,
Sonbahar ağlıyor ayaklarında.
Süzüyor ufukta bir kızıl yeri,
İçi karanlıkla dolu gözleri;
Devamını Oku
Nurlu ihtiyarın yanaklarında.
Yapraktan saçını yerlere yaymış,
Sonbahar ağlıyor ayaklarında.
Süzüyor ufukta bir kızıl yeri,
İçi karanlıkla dolu gözleri;




Keşke onca şeyi öğretirlerken, din ve diyanet işini arada kaynatmasalar ve onları da bizlere öğretselerdi ama ne yazık ki iş dine, imana ve ibadete gelince, ya lal kesiliyorlar ya da onların aleyhine konuşuyorlardı. Yani bizim muallimlerin hemen hemen hepsi de öyleydi. Belki sizinkiler öyle değillerdir.
Hayırlı çalışmalar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta