Ögreten eller seven yürekler

(1) Ailem,
Hayata açılan ilk kapıdır,
Adımı söylemeyi öğrendiğim,
Dizlerimde yara, kalbimde umut bırakan yerdir.
Annem öğretti bana sevgiyi,
Sessizce sararak,
Babam öğretti dimdik durmayı,
Konuşmadan örnek olarak.
Ama bir gün

(2)
Hayat beni sınıf kapısına getirdi,
Tahtanın karşısında
Bir ses daha karıştı kalbime,
Öğretmen.

(3)
Öğretmenim
Bazen annemin sabrı,
Bazen babamın kararlılığıydı.
Kalemi elime verdiğinde
Sadece yazmayı değil,
İnsan olmayı öğretti.
Ailede öğrendim yürümeyi,
Öğretmenle öğrendim yönümü.

(4)
Aile düşerken tuttu elimden,
Öğretmen yürürken ışık oldu yoluma.
Sıralar küçüktü belki
Ama hayaller büyüktü,
Bir öğretmenin inancı
Bir çocuğun kaderine değecek kadar güçlüydü.

(5)
Aile sofrada paylaştı ekmeği,
Öğretmen paylaştı bilgiyi,
İkisi de karşılık beklemeden
Büyüttü bizi,
Yanlış yaptığımda
Ailem sustu, gözleriyle anlattı,
Öğretmen ise

(6)
Denemekten vazgeçme” dedi.
İşte o an anladım.
Aile kalbin evidir,
Öğretmen aklın rehberidir.
Biri kök,
Diğeri gökyüzüdür.
Bugün kimsem ben?
Cevabı basit ama derin.
Ailemden aldığım değerlerle,
Öğretmenimden aldığım bilgiyle
İnşa edilmiş bir insanım.
Ne aile öğretmensiz
Ne öğretmen ailesiz …
Çünkü insan
Sevgiyle başlar,
Bilgiyle yol alır.

Yazar.. Aygül Zade ✍🏻