Öğrendim Ben Şiiri - Ünal Serhat Yorgancı

Gurbet elde piştim, közüm kor oldu
Yalan sözle yoğrulmuş dostu gördüm ben
Bir selamlık canlar pazara doldu
Canın değeri kaç, sorup öğrendim ben

Bir avuç sevdayı harmana serdim
Rüzgâr esti, savurdu, sabırla derdim
Dizimde derman yok, yollara erdim
Yol bana ne dedi, susup öğrendim ben

İyi gün sofrası kalabalık olur
Kötü gün kapısı sessizce durur
Gönül dediğin kuş, telde yorulur
Uçmayı ne zaman bırakır, gördüm ben

Bir çay dumanında kaldı muhabbet
Bir çift göz yetermiş, meğer marifet
Sözün özü kısa, yükü ağır hasret
Azla yetinmeyi acıyla öğrendim ben

Ayna yüzüme bakar, söz söylemez
Kırık yanlarımı kimse eylemez
İnsana insandan başka el değmez
Kendi yarama kendim merhem oldum ben

Dost dedim, gölge dedim, güneş batınca
Gölge de kaybolur akşam olunca
Kırgınlık büyürmüş susup kalınca
Konuşmamayı değil, sabrı öğrendim ben

Bir sazın telinde titrer hikâyem
Her telde bir ömür, her nefes payem
Sevda yüküm ağır, gönül sermayem
Taşıyabildiğim kadarını öğrendim ben

Ne seven isterim, ne yalan sözler
Bir doğru yeter bana, bir de özler
Dünya döner durur, insan çözer
Aldana aldana insan olur, bildim ben