Ağlamayı, sonra da ağlamamayı
ağlanacak şeye gülmeyi öğrendim ben.
Gülerken bir anda
önümün beton duvarla kesilmesini ve
o anda da ağlamamayı
gülmeye devam etmeyi öğrendim ben.
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta