Öğrendim Şiiri - Yakup Elman

Senden vazgeçmek ne zor bir işmiş,
Seni unutabilmek ne kadar zormuş.
Seni anlatabilmek meğer imtihanmış bana,
Seni yaşamak, senin olmak harammış bana.

İnsan alışabiliyormuş yüreğinin yokluğuna,
Yüreksiz kaldığımda öğrendim.
İnsan duygusuz da kalabiliyormuş,
Duygularımı beş para etmez de harcadığımda öğrendim.

Lafta herkes çok sevmiş,
Sen onu bir de icraatte gör.
Söz de herkes çok sevmiş,
Peki ya bu gidenler de kim?

İnsan huzur bulduğu yerde uyurmuş,
Ondandır yıllardır uykusuzluğum.
İnsan mutlu olduğu yerde çocuklaşırmış,
Daha çocukken büyümemin sebebi bundandır.

En güzel günlerimi tükettim seninle,
En saf sevgimi yitirdim seninle.
En güzel sözlerimi söyledim seninle,
En güzel sen bitirdin beni yeminle.

Bir daha kanarmıyım sen gibisne,
Bir daha kalbimi hiç edermiyim böylesine.
Bilmiyorum ama ben hissizleştim galiba,
Bir daha birisini sever miyim böyle delicesine?

Son şiir mi son sözlerim mi sana bilmiyorum,
Tükenen sevgimiz mi söylesene gülemiyorum.
Ne olur beyaz giyip onun yanına gitme,
Öylesine gidip beni renklere bile düşman etme.

Aklım hala yaşanması gereken günlerde kaldı,
Herkes özentiyle bakarken bize sevgim kursağımda kaldı.
Gözlerim kapıda kaldı,
Gelmeyeceğini bile bile yüreğim sen de kaldı.