İyiliğin gülücükte, kötülüğün kızgınlıkta olmadığını öğrendim,
Gülerken ağlanabildiğini, ağlarken gülünebildiğini öğrendim,
Doğayı gezdim korkmadım, korkunç olanın insan olduğunu öğrendim, Çevremdekilerden korktum önce, sonra en yakınlarımdan,sonra kendimden.
Endişeyi öğrendim, sonra en yakınlarıma yapılabileceklerden endişelendim, Yokluğumu düşündüm, yokluğu kavradım sonra,
Bütün korkuların ilacının tek bir korku olduğunu öğrendim,
Allah korkusunu öğrendim.
Aşkı nasıl da çiçekce yaşamıştık biz kadınım
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan
Devamını Oku
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan




yüreğine sağlık dost kalem
Yaşam öğretiyor ve öğrettiği gibi., öğrendiklerinizle beraber yaşamayı 'emrediyor'...
Güzel bir çalışma... kaleminize sağlık...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta