Zihnim sanki uçsuz bucaksız bir feza,
Karanlıkla soğuk birbirine dost orda,
Yıldızlar kaybolurlar gözden gizlice,
Vedayı bile çok görür oldular bana.
Geçmişim kara deliğe imrenirken delice,
Geleceğimi acımadan çekiverir içine.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta