Sen doğduğun gün o zavallı fakir soframa kuş sütleri yağdı göklerden
Sen doğduğun gün alnından öptüğüm anacığının gülyüzüne bir nur geldi
Ve cenneti gördüm onun ayaklarının dibinde
Sen doğduğun gün rüzgar benim emrimdeydi Sultan Süleyman’ın değil,
Sen doğduğun gün denizler ayaklarıma kapandı
Dağlar boyun büktü, titredi korkudan,
Sen doğduğun gün ateş böcekleri yanmadı ilk defa
Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular
Devamını Oku
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta