Öfkeliyim Şiiri - Mesut Haray

15 Yıl Sonra Bir Şiirin Hikâyesi Bu şiiri 15 yıl önce yazmıştım. O günlerde iş yerimde art arda tuhaf ve ağır olaylar yaşandı. Bir olay sırasında sol ayağım burkuldu, dizim şişti; ağrıdan adım atmak zorlaştı. Ardından belim incindi, bedenim sanki bir yerinden kırılmaya başlamıştı. Bununla da bitmedi. Birkaç gün sonra başka bir olayda sol elimin küçük parmağı kırıldı. Sanki hayat, art arda bedenime dokunuyor; beni ağrıyla imtihan ediyordu. Ama bütün bu fiziksel ağrıların içinde en ağır darbe daha sonra geldi: Çok yakın, genç bir dostumu kaybettim. O an anladım ki dizin ağrısı geçer, belin sancısı unutulur, kırılan parmak iyileşir… Ama genç bir dostun ölümü, insanın içinde bambaşka bir yeri kırar. Ben bu şiiri, işte o ağrıların içinden yazdım. Aslında dizime, belime, kırılan parmağıma değil; beni bırakıp ölümle kol kola yürüyen genç dostuma duyduğum öfkenin, kederin ve sessiz isyanın şiiriydi.