Öfke Şiiri - Mehmet Selim Tuncer

Öfke

Aman tanrım bu ne acı
Dayanılmaz
Sancılı
Sanki doguruyorum
Yoksa dogmadan öldürüyormuyum

Ölmesini istemiyorum bu cocugun
Çok çekti çok bekledi endişelendi
Sevgiyle tekmeledi
Korkuyla örselendi

Adam bir kez bogmayı denedi
Çocuk direndi kadın direndi ama
Hayır kadın direnmedi
Çocuk direndi
Adam kadını sevdi
Yaşamaya çalışan çocuğun direncini de

Kadın çok acı çekmişti besbelli
Bir kez de o denedi boğmayı çocuğu
Tasalı endişeli
Boğamadılar inatla direnen çocuğu
Ama boğdular istemeden birbirlerini
Sevinçlerini
El oğuşturdu birileri
Ben bilirim o sevgisizleri
Sevgi nedir bilmeyip
Sanırlar sevgidir sinsice bencillikleri

Bütün bir yasamları mutsuzluktur
Ne bilirler sevgileri sevgilileri
Ama sorma gitsin bir bilirler
Bir bilirler ki
Bilmedikleri aşkın sevginin incelikleri

Behey sizi gidi mutsuzluk abideleri
Korkak zehirli engerekler
Sevgi yoksulu yüreksizleri
Siz her tomurcuklanan sevinci
İnsanca kederi
Mutsuz kimliginize bir saldırı sanır
Gömmeye çalışırsınız mezara
Hiç mi hiç ödemeden bedelini.

Yok yok artık üzülmeyin
Adamla kadın boğamadılar çocuğu ama
Boğdular birbirlerini
Koydular çığlık çığlığa bir mezara
Ne yazık inatla sabırla
Soğuk mezara
Ama galiba güneş doğmadı mezara
Hala zaman var sabaha...

29.08.1997/izmir

Mehmet Selim Tuncer
Kayıt Tarihi : 18.1.2001 22:26:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!

Mehmet Selim Tuncer