Denizin tuzlu suyu bile yakmadı beni....senin yaktıgın gibi...yeşillere dönüp...ufku arkamıza aldıgımız o gün...nasılda gülmüştün..içten..acılı...işte bu adam dedim...işte bu adama adanır bir ömür...işte bu adama verilir..ruhun kelebekleri...işte bu adama kollar açılır...işte bu adama yüregime basıp...gittigi için....öfke saçılır.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta