Odun dersin Şiiri - Murat Ülkü

​"Odun" dersin her gün, hor görürsün özümü,
Bilmez misin sevda, yakar her an közümü?
Madem yavan tahta, senin gönül eşindir,
Neden sönmez ocak, bu senin ne işindir?
Q
Üzüm bile bakıp, kararırken dalında,
Ne ararsın bilmem, bu odunun hâlinde?
Kır atın yanında, duran kapar huyundan,
Kim içti de kandı, bu bulanık suyundan?
Q
Biz odunsak damar sert, lakin özümüz birdir,
Senin tavrındaki, gizli olan ne kirdir?
"Yontulmuş" mu dersin, o narin endamına?
Nasıl ortak oldun, bu odun gamına?
Q
Kökü yerde olan, başı göğe ermez mi?
Seven insan yara, hiç mi emek vermez mi?
Baltayı vuran el, suçu dala atmasın,
Gönül yıkıp dile, haram çamur katmasın.
Q
Gölgesinde yatıp, "canım ağaç" dersin de,
Meyvesini yeyip, bin bir övgü versin de;
İşine gelince, "odun" olur adımız,
Böyle gider ise, hiç kalmaz ağ tadımız.
Q
Kurumuş bir dalsa, kalbinde gördüğün şey,
Çözülmez düğümdür, feryadın içinde ney.
Kuru dalı tutan, kurur gider sonunda,
Aşk bir bütün değil, mi mukaddes oyunda?
Q
Talaşımız karışır, senin şu yaşın ile,
Sevda mühür vurmuş, odunun taşın ile.
Yontulmaya vardık, sen ustayı bulmadın,
Bize bir kez bile, aşkla, şevkle dolmadın.
Q
Taş yerinde ağır, ağaç kökle yaşarmış,
Seven gönül derya, denizleri aşarmış.
Seninki ne akıl, hangi gönül hesabı?
Bu neyin öfkesi, kimin boş bir azabı?
Q
Ayna ol da bir bak, kim kimden neyi aldı?
Geriye kavgadan, sadece bir kül kaldı.
Eğer biz odunsak, sen de orman gülüsün,
Hangi gülün bülbülü, suskun kalmış ölüsün?
Q
Sözün özü güzel, sitemin kime senin?
Topraktan gelmişiz, topraktır ana tenin.
Hor görme odunu, bir gün tabutun olur,
Herkes ne ekerse, ancak onu bulur.