Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
bu güzel ödülün kıymetini bilmeyenlere gönderme olmuş ne güzel anlatmışsınız değerli kalem üstadım sayın öğretmenim kaleminiz daim olsun
güzel ülkemiz her türlü övgüye değer değerini bilmediler bilemedik hep hırpalandı doğamız yozlaştı töremiz. duyarlı yüreğinizi kutluyorum tam puanla.
Doğuştan ödüllü olup, kadrini bilmeyenlerdeniz........... kutluyorum sn. hocam bu harika şiirinizi tüm yüreğimle...........Saniye Sarsılmaz
sevgili hocam bu vatanın her köşesi bir başka güzellik arz ediyor yüreğinizdeki yurt sevgisi bu şiirde harika bir şekilde dile gelmiş
yazmaktan usanmayan ve yazdıkça yürek sesinden duygular fışkıran değerli kalemin duygu deryası yüreğinizin gönülleri coşturan sesini candan kutluyorum .
buram buram vatan sevgisi
Nene Hatun, Kara Fatma, Şahinbey,
Ulu önder Atatürk’tür başımız.
Vatan için şehit olmak düşümüz,
Üzmez bizi ihanetten başka şey..../Her biri,digerinden daha degerli dörtlükler,okudukca insanin ufkunu aciyor,yörelerimize ait önemli bilgiler,akici bir dille ne güzel anlatmis degerli sairimiz,hocami cani gönülden tebrik ediyor,selam ve saygilarimi iletiyorum.
Güzellikte bize ödül bu vatan,
Otlarından deva bulsun yaramız.
Bozulmasın ahlakımız töremiz.
Başka bir şey dilemeyiz Allah’tan.
Mehmet Nacar
Yüreğinize sağlık bu anlamlı güzel şiirinizi severek beğenerek okudum kutlarım sizi tebrikler.Saygı ve Sevgilerimle.
Disko barda ne işimiz var bizim?
Horon hora zeybek halay töremiz.
Cennet gibi en bakımsız yöremiz,
Vatanımız vazgeçilmez yar bizim.
Torosların Erciyes’in havası,
Kır çiçeği kokuları getirir.
Anzer Balı derdimizi bitirir.
Bağlarımız cennet kuşu yuvası. ----- Hocam bu vatanın güzelliğini , kültürümüzün değerlerini anlatmakla yazmakla bitiremeyiz ancak toplum olarak kıymetini bilmiyoruz , burası dünyanın cenneti diyelim kısaca ne güzel anlatmışsınız yüreğinize sağlık kutluyorum saygılar sunuyorum .
Değerlerimize sahip çıkıp korumak adına Anadolu sevgisiyle yoğunlaşmış güzel bir şiir olmuş..Yüreğinize sağlık..Saygılar..
Bu cennet vatanın kıymetini bilmeyen , değerini anlayamayan kötü niyetli, kafalarında gizli ve sapık gündemleri olanların kulaklarına küpe olsun bu güzel şiir. Gün gelecek, ihanet şebekelerinin, ihanetlerinin hesabı mutlaka sorulacaktır. Tür halkını, sömürüp etkisiz ve mecalsiz olmalarını sağlamak için inadına cahil bırakanlar, insanın en doğal hakkı olan eğitimi öteleyip hep gözardı edenler, mutlaka bu yaptıklarının hesabını verecekler.
O günlerin de çok uzakta olmadığını, hızla yaklaşmakta olduğunu 'Rabbimizin inayetiyle de'hissediyoruz.
Yüreğine, yetkin kalemine binlerce sağlık can toprağım. Sonsuz sevgilerimle selamlıyorum seni.
kemal polat
Bu şiir ile ilgili 10 tane yorum bulunmakta