Şu dört duvarımın yüzü
Neden hâlâ hiç gülmüyor?
Yalnızlığın sonsuz güzü
Neden tükenmek bilmiyor?
Dilsiz gibi girip çıkman
Yüreğimi pek sızlatır.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




duvarları yıkılsın yalnızlığın... tebriklerimle sn karagöz...saygılar..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta