Yanıyor bak HOCALI, sis çökmüş gökyüzüne,
Katil suratlıların kan bürümüş gözüne,
Revamıydı bu eza gelinine kızına.
İnsan olan insanın, yakarken içi sızlar,
İnsanlıktan çıkışmış kan içici soysuzlar.
Her taraf kan kokusu, beşikte belek kanlı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta